Dirsek Teması

Ne Anlıyoruz Şu Futboldan?

2010-12-14T22:34:00.018+02:00

Futbolun uzaktan yirmi iki kişinin bir topun peşinden koşturduğu gereksiz, estetik anlayışı olmayan, kaba bir spor olarak görünmesi doğaldır. Zaten yanlıştır burada verilen sayı, aslen yirmi beş olmalıdır. Zira hakemler de topun peşinden koşturmuyorlar mı? Neyse, bu spora uzak birinin bu tür bir izlenime sahip olması normal karşılanabilir. Çünkü düşünüyorum da kurallarını hiç bilmediğim ya da çok az bildiğim bir spor dahi, misal Amerikan futbolu, bana aynı şekilde boş bir koşuşturmaymış gibi geliyor çoğu zaman. "N'apıyor bu insancıklar, işleri güçleri yok mu?" diyebiliyorum. Ya da bir top olmayıversin içerisinde. Körling olsun, cirit olsun, araba yarışları olsun, ... Bilmiyorsanız tam olarak amacı nedir diye, ne farkeder? Ancak bir spor dalının inceliklerini, estetik hareketlerini, coşkusunu yavaş yavaş bilgi edinmeye başlayınca daha iyi anlayabiliyorsunuz.

Ey futboldan anlamayanlar ve anlamak istemeyenler!

Futbol kesinlikle birkaç adamın topun peşinden koşuşturması ve bizim de onları sizin tabirinizle deli gibi seyretmemiz değildir. Kaldı ki burada bahsedilen birkaç adamdan bazısı biz olabiliyoruz halı sahalarda. Kaldı ki bazılarımız cidden bu işin profesyoneli. Kaldı ki birkaç adam demek bile abes kaçabilir yakında, zira kadınlar da bu işin içinde artık ciddi ciddi. İş, evet. Futbol işimiz. İşimiz gücümüz futbol. Gücümüz yoksa, oynayamıyorsak sadece işimiz. Futbol bizim işimiz.

Bu oyun içerisinde herkesin mevkisi bellidir; ancak isteyen kişi sahanın istediği bölümünde de durabilir, istediği oyuncuyla maç içerisinde görev değiştirebilir, ya da hareketlerini istediği doğrultuda kısıtlayabilir, aksine genişletebilir. Bunlara kısaca taktik diyoruz. "Ne yani bu mu futbolu farklı kılan?" dersiniz siz şimdi. Bütün sporlarda bir taktik var elbet, karşındakini alt etmenin zevki bütün sporlarda mevcut. Futbolda da diğer sporlarda olduğu gibi taktikler çok önemlidir. Ama daha çok önemlidir!

Futbol zor hedeflerin oyunudur. Johan Cryuff her ne kadar "Futbol basit bir oyundur" demişse de hemen devamını getirerek "Zor olan oyunu basit oynamaktır" demiştir. Futbol taktiğin en fazla kullanıldığı spordur. Çünkü oyuncu sayısı diğer sporlara göre fazladır. Bir takım olabilmenin bilincine en çok sahip olmanız gereken spordur ayrıca. Ayrıca oyun sahası olarak oldukça geniş bir alanda oynanılır bu oyun. Bu da oyunda farklı kombinasyonların oluşturulmasına, dolayısıyla türlü türlü pozisyonların, taktiksel savaşların yaşanmasına vesile olur. "Varyasyon"lar fazladır bu oyunda. İzlerken kendinizi Ömer Üründül tarzında cümleler kurmamak için zor tutarsınız. Rıdvan Dilmen gibi yetenekliyseniz araya güzel bir arapası atarak arkadaşınızı golle burun buruna getirebilirsiniz. Yine bir Rıdvan Dilmen gibi aşıksanız futbola ekran başında oyunculara telkinlerde bulunup yönlendirmeye çalışabilirsiniz onları. Hikmet Karaman terleri dökebilirsiniz izlerken heyecan içinde. Yılmaz Vural tokadı atmak isteyebilirsiniz sizi illet eden bir futbolcuya, ya da hafifçe sevecen bir tekme jest tadında takımınız için kendini hiçe sayan fedakara.

Üç boyutun zevki en güzel bu oyunda tadılır. Yıllar boyunca yapılan sayısız maçta aynı şekilde atılan bir çalımı, kaydedilen bir golü görmek imkansız gibi bir şeydir. Futboldan yakından ilgililer: Aklınıza Lionel Messi'nin golü geldi biliyorum, hani şu Armando Diego Maradona'nın İngiltere'ye attığı golün neredeyse tıptatıp benzeri, olabilir Messi ve Maradona'dan bahsediyoruz. Ya peki aklınıza Gareth Bale'in aynı maç içerisinde soldan tek başına gidip de uzak köşeye bıraktığı goller gelmedi mi? Kendi kendimi çürütmeden devam etsem iyi olacak! Futboldan sonra insanların en çok takip ettiği ve anlamlar yükleyebildiği basketbol bile topun üç boyut içerisinde kullanımı bakımından çok fakir kalır futbolun yanında. Bir Sabri Sarıoğlu misali kale arkasında deli gibi golün gelmesini bekleyen bir taraftara isteseniz de nişanlayamazsınız topu basketbolda.

Eğer şut bir paradigmaysa, en güzel örneklerinin vuku bulduğu yer futboldur, demin verdiğimki gibi kötü örnekleri olsa bile. Şutun yönünün, mesafesinin, düzgünlüğünün yanında şiddeti de çok ehemmiyet ihtiva eder. Bir şutu elle atmak var ayakla atmak var. Hangisi daha çok zevk veriyor sorarım size? Futbolu sevseniz de sevmeseniz de buradaki cevabınız "el" olabilir, belki zamana bağlı olarak belki hiç değişmez katı bir kesinlikle. Ama zor bir hedef belirlediğinizde elle atılan her şut ayakla atılanlara yenik düşecektir. İlk başta belirttiğim futbolun zor hedeflerin oyunu olmasının bir nedeni de işte budur.

Ayak uzvunun hayatımızdaki yeri yadsınamaz. Spor temelli düşünürsek, her sağlıklı sporcunun sağlam ayakları olmalıdır en azından. Futbolu düşünecek olursak, bir futbolcunun ayakları da belli bir seviyede teknik taşımalıdır. Başka hangi spor dalında oyuncunun ayaklarını bu kadar etkin kullandığını görebilmekteyiz? Belki tenis, yok ama futbol her zaman teknik bir ayak ister.

Futbolu sadece oynayanlar bilir, onun hakkında en azından bir yorum yapma hakkına sahip olabilir. Eline dandirik plastik bile olsa bir futbol topu almamış, eline almasına da gerek yok, onu tepiklememiş bir insan futbolun gerçek hazzını yaşayamaz. Bahsettiğim üç boyutun keyfine varamamıştır çünkü. Çünkü o yüzdendir ki futbolu yirmi iki kişinin bir topun peşinden koşturması olarak algılayabilir ancak.

Bu sporu oynayamayanlar, oynamak istemeyenler de tabii ki var futbol sevdalıları içinde. Ama işin yorumlama kısmı da var. En gereksiz bir pozisyon bile sabahlara kadar tartışılabilir futbolda. Kuralları bilmesek bile, bilsek de eksik bilsek bile, bilsek de yanlış bilsek bile. Pozisyonları tartışmayı sevmeyebiliriz; ama tartışabilecek bir konu elbet bulabiliriz. Fenerbahçe'nin yıllardır süregelen sol kanat probleminden bir futbol topunun nizami ağırlığına, Florentino Perez'in pazarlama taktiklerinden stad tasarımlarına, çekirdeksever Kayserispor taraftar grubundan Pierluigi Collina'nın kelliğine, bozuk PS kollarından aşil tendonlarına kadar bir sürü tartışabilecek konumuz var. Fubol gitgide endüstriyelleşti, iyice hayatımızın içine yerleşti. Hayat zor noktalarını futbola da kattı. Ama rekabeti de, ayakta kalabilmeyi de öğretti. Hayatın kendisini örnekleyebileceğimiz çoğu şeyi futbolda bulabiliyoruz. Bu anlamda "Futbol, sadece futbol değildir" düşüncesini bu sporu sevsin sevmesin öfkeyle karşılayanlar da olacaktır. O eski saf, sadece sporun adının geçtiği zamanlarını arayanlar. Onlar da futbolun güzel bir tarafını temsil ediyorlar. Ama futbolu hayattan tamamen ayrı tutmak mümkün değil, ayrı tutmaya çalışmak da bir çözüm değil. Futboldan hayata dair çok şeyler öğrendim, öğrenmeye de devam edeceğim.

Ey futboldan anlamayanlar ve anlamak istemeyenler!

Lütfen bizi anlayın.

Ligimiz Cidden Süper mi?

2009-11-23T22:29:00.007+02:00

Ülke liglerine özdeşleştirmekten kuşku duyulan sıfatların eklenmesi, onlara yeni anlamların yüklenmesi ne kadar doğru? Örneğin, bir ligin başına süper ibaresinin getirilmesi anlamca fazla bir şey ifade etmese de marka değeri açısından yadsınamayacak bir yanı da yok değil. Böyle bir girişimin herhangi bir ligi manen ve maddeten etkileyebilecek hususları var.

China Super League
Iraqi Super League
Kazakhstan Super League
Malaysian Super League
South Australian Super League
Super League Greece
Super League Belize
Switzerland Super League
Türkiye Süper Lig
Malawi Super League
Uganda Super League

Yukarıda ismi geçen ülke liglerinin çoğu için süper ibaresi dünya futbolunu az buçuk takip edenler için komik kaçıyor gibi. Ancak, futboldan uzak bir insan için ilk bakıldığında o lig hakkında olumlu bir intiba bırakmıyor mu? Futbola yakın bir taraftan değerlendirerek, Yunanistan ve İsviçre'deki liglerle bizimkini göze aldığımızda bence bu konunun fazla üstünde durulmaması gerektiğini düşünüyorum. Bir şekilde gelişmekte olan ligler bu tip sıfatları kaldırmakta zorlanmayabilirse de ülkemizde hayli tartışılan bu konuyu kısaca da olsa kendi ligimizi dikkate alarak ele almak istiyorum.

Öncelikle, bu hususa anlamca bir göz atalım.

Ligimizde beklenenin aksi sonuçlar alınabiliyorsa demek ki takımlarımızda dikkate almamız gereken bir emek var. Zaten beklenenden farklı sonuçların alınması o ligin kendi içindeki kalitesini göstermez mi? Eskiden gerçekten güçlü olanın istediğini elde ettiği ligimiz artık daha çok özveri gösterenin olmaya başladı.

Takımlarımız ister dan-dun oynasın, ister vatan millet Sakarya geri çekilsin, ister yere yatarak vakit geçirsin, ister üç ister beş forvetle oynasın, ister muhteşem bir sistemle rakiplerini sahanın dibine soksun bir şekilde istediğini almayı öğrendi. Tabii ki Avrupa'daki diğer liglerden öğrenmemiz gereken bir çok şey var. Bana göre bunların başında belli bir oyun düzeni yaratma, disiplin ve istikrarı koruma başlıkları ön planda tutulmalı. Ayrıca kabına sığmayan, basın tarafından üstüne körükle gidilen, ligimizin gelişimini yavaşlatan fanatizm aşırılığının da önüne geçilmeli.

Flaş transferler eskiden şampiyon yapardı takımını, şimdi anca tranfer ücretlerini çıkarabiliyor kulüpler. Mücadele etmediği için kulübünü terkeden, terketmek zorunda bırakılan bir çok yıldız gördü bu ülke. Kulüplerimiz aslolanı geç de olsa anladı; salt transfere para harcamayla yürümüyormuş demek ki işler. Teknik yönetimlerde farklı yapılanmalara, ciddi değişikliklere gidilmeye başlandı. Yönetimlerin kendilerini ne şekilde geliştireceklerine bağlı olarak yukarıda belirttiğim eksiklikler kapanabilir.

İşin maddi boyutuna göz atacak olursak, ligimizin dünya ligleri içerisinde bir şekilde var olabilmeyi öğrenmiş olduğunu görebilmekteyiz. Avrupa'da başarıya aç olsak bile transfer hacmi bakımından oldukça gelişmiş durumdayız. Takımlarımızın transferleri ligimizi dinamik kılmakta. Bunda lige sponsor olan firmaların katkısı büyük. Kendi çarkını bir şekilde döndürebilmeyi başarmış bir ligimiz var.

Durumumuz o kadar da umutsuz gözükmüyor, günbegün yeni şeyler öğreniyoruz. Bu yüzden ligimiz marka değeri olarak kendisini geliştirmeye çalışıyor. Süper ibaresine fazla takılmamak gerek, bir şekilde bu sıfatı kaldırabilir nitelikte bir ligimiz olduğunu düşünüyorum.

Bask'a ayak basan Türkler

2009-11-17T04:28:00.004+02:00

İspanya'nın Bask özerk bölgesi yıllar boyu ETA'yla ve ayrılıkçı politikasıyla duyurdu adını. Sporda ise Athletic Bilbao'nun tutucu yapısıyla, Bask dışından futbolcuları antrenman tesislerine bile sokmamasıyla...

"Tek değişmeyen şey değişimin kendisidir" derler ya, bugünlerde Bask bölgesinde de bazı değişimler yaşanıyor. Bask yerel yönetimi, İspanya Futbol Federasyonu'na başvurarak İspanyol Milli Takımı'nın maçlarına ev sahipliği yapmak istediklerini bildirmiş. Yönetim ayrıca 31 yıldan beri Bask'a uğramayan İspanya Bisiklet Turu'nu da bölgeye getirmek için uğraşıyor.

İspanyol Milli Futbol Takımı'nın bu bölgede oynadığı son maç tam 42 yıl önce, 31 Mayıs 1967'de oynanan ve İspanya'nın 2-0 kazandığı bir Avrupa Şampiyonası eleme karşılaşması. Bilbao'nun San Mames stadında oynanan maçta konuk ekibin kim olduğunu tahmin etmek için çok uzaklara gitmeye gerek yok: Türkiye...

İşte o "Bask'a ayak basan Türkler":

Ölümüne sevmek

2009-11-17T03:14:00.007+02:00

Öncelikle "neden 5 aydan beri yazmadınız?"ı cevaplayayım da aradan çıksın. Hem öğrenci, hem sevgili, hem evlat, hem arkadaş, hem de düzenli blog yazan bir sporsever olmak zor geldi herhalde. Bundan sonra daha düzenli yazabiliyor muyuz bakalım...

***

Antonio De Nigris... Baba, eş, ve ne yazık ki bir "futbol aşığı"...

Kalbinin izin vermeyeceğini bile bile, Hayat Stadı'nı bilenler için konuşuyorum, ölüm tafındaki kaleye doğru hücum eden forvet...

Biz onu maskesiyle tanıdık. Yabancı oyuncu öğütme makinesi ligimizde oyunuyla öne çıkanlardan biriydi. Medyada zamanında pek yer bulmasa da, ortaya çıkan kalp sorunu TFF'ye takıldı; lisansı iptal edildi.

O ne yaptı peki? Vazgeçmesi gerekirken vazgeçmedi. Ümit Özat'ın verdiği doğru kararı veremedi. "Güzel oyun"un tadını almış, o çimin kokusunu duymuş insanların yaptığı hatayı tekrarladı. Biz bile halı sahada maçın en kızıştığı anda hayatımızın tekmesini yemiş olsak da, "bir şeyim yok, devam edelim" deriz ya...

O da dedi.

Dememeliydi... Arkasında bir eş ve 5 yaşındaki kız çocuğunu bırakmayı göze almamalıydı. Bu kadar kısa bir yaşam yerine, uzun ve mutlu bir hayatı tercih etmeliydi.

Hangimiz hep doğru tercihi yaptık ki?

Huzur içinde kal "Maskeli Adam"...

At Fink'e!

2009-06-10T19:52:00.007+03:00

Beşiktaş, Frankfurtlu Michael Fink'i transfer ederek efsane kadroyu kurma çalışmalarına başladı. Aldığım duyumlara göre kaleci Atakan ve kafa toplarında etkili forvet Danyal ile de görüşmeler sürüyor.

Şaka bir yana, Fink ülke olarak çok da iyi tanıdığımız bir oyuncu değil. Cebindeki Alman pasaportu sayesinde oluşturduğu ilk izlenim oldukça olumlu. Çok değil bundan 4 ay önce sessiz sedasız gelen Fabian Ernst, Beşiktaş'ın şampiyonluğa uzandığı yolda en önemli parçalardan biri oldu. Fink, vatandaşının açtığı yolun avantajını kullanacak siyah beyazlı formayı giydiğinde. Ernst'inki kadar uluslararası tecrübeye sahip olmaması kafalarda soru işareti olsa da, Mustafa Denizli'nin sevdiği "Alman/Almanya'dan olsun, çamurdan olsun" felsefesiyle hareket ediyor Beşiktaş. Fink'in bir handikapı, son dönemde Ernst ile iyi bir ikili oluşturan Edouard Cisse'nin yerine gelmiş olması. Ernst ile aynı dili konuşuyor olmaları uyum sorununu kısa sürede çözmelerine yardımcı olacaktır.

Şaka falan ama; yine de Fink'in başarısında da, başarısızlığında da akıllara Şahan'ın skeci gelecek ister istemez... Bakalım Fink takımın "dinamosu" olmayı başarabilecek mi?

Önemli olan yaşı değil, işlevi...

2009-06-09T07:29:00.006+03:00

Futbolda transfer sezonunun açılması ile birlikte spor basınımızın da av sezonu açılmış oldu. Oltalar her gün farklı bir isme sallanıyor, o kadar oyuncunun içinden olur da biri tutarsa "biz demiştik" diye caka satılıyor.

Bugünlerde basında yer bulan konulardan biri de Fenerbahçe'nin AC Milan'lı Clarence Seedorf'la dirsek temasında olması. Farklı kaynaklardan öğrendiğim kadarıyla bu çok da boş bir haber değil, "isteyenin bir yüzü kara..." konumunda yürüyor şu an işler, teklif yapılmış cevap bekleniyor. Olur ya da olmaz, orasını bilemem. Fakat beni ırgalayan şey, bu durumu haber olarak sayfalarına taşıyan çeşitli sitelerde gözlemlediğim; sanki tek ağızdan çıkma gibi yapılan yorumlar:

"Artık bitik yıldız istemiyoruz!"
"Aziz Yıldırım 'köklü revizyon' dedi, yine 33 yaşında bastonlu futbolcu alıyor..."
"Seedorf bitmiş, Seedorf enkaz..."

Bu noktada sakin olmaya çalışıp, bu ve benzeri yorumların sahiplerine kafadan girmeden önce biraz bilgi vermek istiyorum.

Evet, Seedorf 1 Nisan 1976 doğumlu. 2009-1976=33. Peki bu adam 33 yaşına gelene kadar ne yapmış? Sırasıyla Ajax, Sampdoria, Real Madrid, Inter ve AC Milan'da; toplam 17 yılda 500'e yakın maça çıkmış. Üç farklı kulüpte (Ajax, Real Madrid, AC Milan) toplam 4 kere Şampiyonlar Ligi kupası kaldırmış. Yerel başarıları saymıyorum bile. Üzerine, 87 kere de milli olmuş.

Bunlar Seedorf'un 33'üne gelene kadar yaptıkları, yani kariyeri. Ondan daha kariyerli bir Roberto Carlos örneği var karşımızda; sayesinde kariyerin bir yerden sonra sahada para etmediğini gördük. O yüzden, daha önemli olan soruya geliyor sıra:

Seedorf, 33 yaşında ne yapmış?

2008 yazının en sansasyonel transferini AC Milan, Ronaldinho'yu alarak gerçekleştirdi. Ronaldinho'nun artık kemikleşmiş olan Milan 11'inde kesebileceği isim olarak ilk akla gelen Seedorf'tu. Hatta daha gelmeden, eskiden Türk futbolunda yaşanan "10 numaralı forma" sürtüşmelerinin bir benzeri yaşandı aralarında. Buna rağmen Seedorf hem forma numarasını, hem de 11'deki yerini kaptırmadı. 2008-2009 sezonunda 33'ü Serie A, 7'si UEFA Kupası, 1'i de İtalya Kupası olmak üzere toplam 41 resmi maça çıktı ve 3160 dakika sahada kaldı. 6 gol ve 6 asist üretti AC Milan adına.

Bu adam 33 yaşında, Fenerbahçe'nin 28 yaşındaki orta saha elemanlarının yanından geçemeyeceği işleri yapabilecek istikrara ve kapasiteye sahipken "istemezükçü" olmak komik kaçıyor. Dedim ya; önemli olan yaşı değil, işlevi...

Frank Rijkaard Galatasaray'da

2009-06-08T00:16:00.012+03:00

Son günlerde futbol dünyamıza düşen en önemli haber Galatasaray'ın yeni hocasının Frank Rijkaard olması oldu. Dünyanın en büyük takımlarından FC Barcelona'nın eski teknik direktörü artık Galatasaray'ın başarısı için çalışacak.

Galatasaray bundan önceki iki Frank'tan çok çekmişti. Biri Rijkaard gibi Barcelona yollarından İstanbul'a gelmiş, futbolunun son demlerinde herkes Gheorghe Popescu'nun yerini dolduracağını düşünmüş; ama Galatasaray tarafından daha fazla dayanılamayıp kovalanmış, terketmek zorunda kalmıştı ülkemizi. Hollandalı yıldız Frank de Boer'dan söz ettiğimi futbolu yakından takip eden herkes anlamıştır sanıyorum. Ülkemizi terkeden bir diğer Frank ise tamamıyla kendi menfaatleri doğrultusunda hareket edince Galatasaray yönetimi peşinden uzun bir süre koşturmaya devam etmişti. Hala koşturuyorlar mı bilmiyorum; ama "Atı alan Üsküdar'ı geçti" tabirini Frank Ribery için kullansak hiç de yanlış olmaz.

Aslında şu iki Frank örneğine bakacak olursak, Galatasaray yönetiminin 2000 jenerasyonunun ruhunu teslim etmesinden sonra her sezon başı çektiği sıkıntılar ve düştüğü hataları özetler nitelikte: Sistemsiz bir şekilde kadrolaşma, bu sırada camiayı heyecanlandıracak birkaç oyuncu transferi, alınan bu oyunculara bel bağlama, ardından yaşanması muhtemel hayalkırıklıkları ve kapıya dayanan finansal zorluklar, ekonomik sıkıntılar yüzünden istenilen veya gerekli görülen kadroyu oluşturamama, sistemsiz bir kadrolaşma, bu sırada camiayı heyecanlandıracak birkaç oyuncu transferi...

Bu kısır döngü içerisinde görebildiğim kadarıyla başa getirilen teknik direktörlerin özverileri ve başarıları Galatasaray'ı istenilen şampiyonluklara taşıdı. 2001-2002 sezonunda bizlere futbol dersi veren Mircea Lucescu, 2005-2006 sezonunda yarıştan son anına kadar kopmayacak kadar hırslı Eric Gerets, 2007-2008 sezonundaysa Karl-Heinz Feldkamp'ın ayrılmasından sonra müthiş sadakat ve özveri gösteren Cevat Güler'in sayesinde şampiyonluklara ulaşan Galatasaray'ın her sezon öncesi aynı kısır döngüye rağmen diğer teknik adamlarla başarıdan çok uzak bir görüntü sergilemesi hipotezimi en azından doğrular nitelikte.

Peki Frank Rijkaard Galatasaray'da başarılı olabilir mi? Rijkaard'ın oynatacağı futboldan önce uğraşması gerekenlerden söz edelim. FC Barcelona'da takımın her türlü sorununa ortak olmayı bilen başkan Joan Laporta'nın yerine zor durumlarda kendisini konunun dışına rahatlıkla atmayı bilen, babacan görünümlü bir Adnan Polat karşısında olacak. Zor şartlar altında kulübü idare etmeye çalışan Galatasaray yönetiminin otoriter sayılabilecek Frank Rijkaard ile herhangi bir fikir çatışması içerisine rahatlıkla düşebileceğini unutmamak gerekir. Bu yüzden takım içerisindeki dengeleri tutturma konusunda zorluklar yaşayabilmesi muhtemel. Hele ki böyle hassas konularda barutun yanında ateş olmayı çok seven Türk futbol medyasının da Hollandalı teknik adamın peşinden hiç ayrılmayacak olmasını bilmek bile kendisini stres altına sokmuştur sanıyorum.

Kabul etmek gerekir ki her türlü menfaat için enayi rolünü çok iyi oynamayı bilen akıllı bir spor medyamız var. Bu tutumun kulüplerimizi zor durumlarda bırakması asıl tartışılması gereken konuları da geri planda bırakıyor. Öyle ki, son günlerde Frank Rijkaard'ın FC Barcelona'dan ve Hollanda futbolundan aşikar olduğu futbolcuları Galatasaray'a getireceği haberleri yayılmaya başladı her yerde. Hata bizde ki her duyduğumuza inanıyoruz, böyle haberler sürmeye devam ediyor ve futboldan gitgide uzaklaşıyoruz. Benzer haberler Vicente Del Bosque Real Madrid'den ayrılıp Beşiktaş'a geldiği vakit yapılmış, anca hayatından bezmiş Juanfran'ı razı edebilmişti Türkiye'de oynamaya. Geçtiğimiz sezon Luis Aragones'in Fenerbahçe'ye imza atmasından sonra yine benzer haberler yapılmasının ardından gele gele Josico'nun gelmesi gibi.

Frank Rijkaard'ın uygulayacağı sistemin asıl üzerinde durulması gereken nokta geniş bir kesim tarafından bilinen açık futbol anlayışının Türk futbolunda başarılı olup olamayacağı. Zira, Türk futbolu açık oynamaya pek uygun değil. 4-3-3'lük bir dizilimde orta saha ve kanat oyuncularına büyük işlerin düşmesi mücadele gücü yüksek, kalite yönü düşük ligimizde dikiş tutturamadığından pek talep edilen bir sistem değil. Ancak Rijkaard'ın sisteminin temel niteliklerinden ödün vermeyeceğini, bu yüzden ilk haftalarda takımından istenilen verimi almak isterken zorlanabileceğini beklemekteyim. Galatasaray, bu tempo sürerken ancak kadro genişliğini kaliteyi düşürmeden sağlayabilirse başarılı bir sezon geçirebilir. Tabii burada teknik direktörün takımına olan bağlılığı ve rakip takımları her yönüyle tanıma ve değerlendirme gayreti ön planda olursa Galatasaray istenileni elde edebilir. Türk futbolu da kendisinden çok şeyler kapabilir.

Galatasaray'ın son yıllarda yaratabildiği en kaliteli kadrolardan birinin Frank Rijkaard tarafından yönetilecek olması camia için büyük bir şans. Ancak unutmamak gerekiyor ki başarı için gereken şartları bilerek veya bilmeyerek bir araya getirme ihtimali Türkiye'de zor görülen, görüldüğü vakit de zor sağlanan bir durum. Galatasaray'a gelecek sezondaki bu zorlu yarışta başarılar...

Roland Garros Biterken

2009-06-07T18:28:00.003+03:00

Başlangıç heyecanından beridir elde olmayan nedenlerle pek ilgilenemediğim Roland Garros turnuvasının sonuna geldik. Turnuvaya başlangıç yazısını ilk dakikalarında tamamlamışken, şimdi erkekler finalinin, dolayısıyla turnuvanın sona erdiği bir vakitte bitiş yazısını tamamlıyorum. İlk değerlendirmemiz, Fransa Açık'ta zoraki geçen müsabakaların her zaman olduğu gibi bu turnuvada da sürprizlere açık olmasıydı. Genel bir değerlendirmeyle birlikte ileriki günlerin tenis dünyası için nelere gebe olduğu üzerinde değerlendirmelerde bulunmaya çalışalım.

Bu sene özellikle erkeklerde büyük bir rekabet beklenmekteydi. Daha çeyrek finalleri tamamlamadan sürpriz sonuçların oluşması, güçlü şampiyon adaylarının veda etmesi turnuvayı beklenenden daha az heyecanla takip etmemize neden oldu.

İlk sürpriz Novak Djokovic'ten geldi. 29 numaralı seribaşı Philipp Kohlschreiber, 4 numaralı seribaşı Sırp rakete 3. turda dur diyordu. Son dört yılın şampiyon ismi Rafael Nadal'sa Fransa Açık'ta ilk kez kaybetti, hem de beklenenden çok erken bir şekilde. 5. kez katıldığı Roland Garros'ta ilk yenilgisini tadan Rafael Nadal aslında kötü gidişin sinyallerini turnuva öncesinde düzenlenen Madrid Masters turnuvasında Roger Federer'e yenilerek göstermişti. Fransa Açık'ta da form düşüklüğü gözlenen İspanyol raket, 23 numaralı seribaşı Robin Söderling'in 4. turdaki muhteşem oyunuyla yenilerek Fransa'ya veda etti.

Diğer bir deyişle Söderling, Nadal'ın Fransa hegemonyasına son verdi. Aslında Söderling'in geçmişine baktığımızda istikrarsız sonuçlar almış bir tenisçi görmekteyiz. Bazı maçlarda hayalkırıklıkları yaratabilirken zorlu maçlarda müthiş oynayabilen bir isim olarak dikkat çekiyor. Nadal hayranları için sevimsiz bir tenisçi gözüyle bakılmaya başlanan Söderling, aslında bu turnuvada beklenenden çok büyük, alkışlanması gereken işler yaptı. Çeyrek finalde Nikolay Davydenko ve yarı finaldeyse -çeyrek finalde Andy Murray'i eleyen- Fernando Gonzalez gibi tecrübeli ve önemli isimleri devirerek finalde Roger Federer'in rakibi oldu. Finale kadar Nadal'ı elemenin vermiş olduğu hırs da önemliydi Söderling için; ancak Federer'i yenip şampiyonluğa ulaşmak için yeterli tekniğe sahip miydi?

Roger Federer cephesinde neler oldu? Fransa Açık'ta bugüne kadar bahtsız sonuçlar elde eden Federer finale doğru gelirken yaptığı maçlarda geç açıldı; ama sağlam adımlar attı. Belki de uyguladığı taktik bu yöndeydi. Özellikle 3. setlerden sonra tekniğini inanılmaz bir şekilde zorlayarak müthiş bir azim gösterdi. Gücünü ekonomik kullandı. En büyük rakibi Nadal'ın erken vedası Federer'in oyununu ne yönde etkiledi bilinmez; ama Federer özellikle de tenis dünyasının kendisi hakkında söylediklerini dikkate almaksızın müthiş bir konsantrasyonla ne kadar büyük bir tenisçi olduğunu, geçtiği zorlu dönemlerde kazanmayı bilebilecek bir sporcu olduğunu kanıtladı.

Finalde tecrübeli Roger Federer, Robin Söderling'i beklenen de rahat bir oyunla yenerek Fransa Açık'ta ilk kez şampiyonluk yaşamış oldu. Kariyerindeki 14. Grand Slam şampiyonluğuna ulaşan Federer'e şampiyonluk ödülünü Andre Agassi verdi.

Erkeklerde bundan sonra mücadele daha da kızışır bir hale geldi. Federer bu şampiyonluğuyla kariyerindeki önemli bir eksiği kapattı, sıralamada hala önüne geçemese de Nadal'a büyük bir gözdağı vermiş oldu. Tabii, Federer'in bu yarışta Söderling'e bir teşekkür etmesi gerekli. Wimbledon'da nasıl bir turnuva izleyeceğimiz konusunda şimdiden çok heyecanlanmış durumdayım. Daha uzun bir süre olmasına rağmen en büyük favorilerim olan Roger Federer ve Andy Murray'in Wimbledon'da final oynayabilecek yeterlilikte olduklarını düşünüyorum. Rafael Nadal ve Juan Martin Del Potro'nun da her türlü turnuvada şampiyonluk yaşayabilecek genç tenisçiler olduğunu unutmamak gerekir. En büyük soru işaretlerinden biri Robin Söderling'in gelecek turnuvalarda nasıl bir performans göstereceği.

Kadınlarda Svetlana Kuznetsova, vatandaşı Dinara Safina'yı rahat bir oyunla yenerek şampiyonluğa ulaştı. Kuvvet dengesinin kadınlarda birbirine yakın olması genel olarak olağan sonuçların doğmasına sebebiyet verse de bir kez daha anlaşıldı ki hırs dayanıklılığı perçinleyen bir unsur olarak oyunculara güç katıyor ve önemi böylelikle çoğu zaman tekniğin önüne geçiyor. Bu anlamda işini şansa bırakmayı sevmeyen Kuznetsova finale kadar yükselmeyi en çok hakeden isimlerden biri olmuştu. Turnuvaya seribaşı olarak gelen Safina'nın bir tek bile Grand Slam şampiyonluğunun olmaması üzerinde baskılar oluşturuyordu. Rakiplerinin yaşadığı şanssızlıkların Safina'yı WTA sıralamasında kısa sürede bir numaraya yükseltmesi psikolojik olarak tenisçiyi uzun süredir rahatsız eden bir durumdu. Tabii ki finale kadar yükselen bir tenisçi için olayları bir tek bu açıdan değerlendirmek yanlış olur. Kuznetsova'nın ardından finali en çok hakeden isim Safina'ydı şüphesiz. Ancak, Kuznetsova'ya göre daha endişeli gözüken Safina maç boyu rakibini birkaç kez zorlamaya çalışdıysa da içerisindeki öfke kontrolünü iyi sağlayamadı ve rakibine karşı güçsüzlüğünü kabullenmek zorunda kaldı. Kuznetsova'nın bu şampiyonluğu tamamıyla hakettiğini düşünüyorum.

Dinara Safina'nın bundan sonrası için işi daha ciddiye alması gerekiyor. Bir bakıma geçen seneki turnuva finalinde yaşadıklarının bir benzerini bu finalde de sergilemesi oyun içerisinde moral motivasyonun önemini artık idrak etmesinin gerekliliğini göstermekte. Nitekim, geçen sene finaldeki rakibi Ana Ivanovic müthiş hırsıyla kupaya uzanmış, maçın kritik noktalarında Safina'nın elinde olan güç dengelerini lehine döndürmeyi başarmıştı. Ivanovic'i bu seneki turnuvada değerlendirecek olursak, geçen senenin ardından geçirdiği talihsiz sakatlıklarının kendisine çok daha hırs kattığını görebilme fırsatı bulduk. Ancak form düşüklüklerini affetmeyen bir turnuva olan Roland Garros, Ivanovic'e şampiyonluk yolunu erken kapattı. Bu iki genç ve başarılı tenisçinin hala önlerinde duran uzun yılların -eksiklerini tamamlamaları şartıyla- çok daha parlak geçeceği düşüncesindeyim.

Uzun bir sakatlık dönemi geçiren bir başka tenisçi olan Maria Sharapova'yı turnuva boyunca çekişmeli mücadelelerde izledik. Katılacak mı katılmayacak mı derken Sharapova tehlikeye girmesi muhtemel kariyerini de düşünerek en azından kortlara dönme amacıyla Fransa'ya geldi. Uzun süredir kortlardan uzak kalan Sharapova'nın bırakın finale çıkmasını, daha ilk turları geçmesinin zor olduğu düşünülüyordu. Ancak, genç yaşında istikrarını kanıtlamış olan Rus raket, finale çıkamasa da turnuvada kendince başarılı sonuçlara imza attı diyebiliriz. Form düşüklüğü onu çeyrek finale kadar taşıyabildi. Omzundan sakatlanmasına, yaklaşık 1 yıldır kortlardan uzak olmasına, WTA sıralamasında oldukça gerilere düşmesine rağmen şanını korumayı bildi en azından. Oyun tarzı ve düşünce yapısı itibariyle Roger Federer'e benzettiğim Sharapova'yı Wimbledon 2009'da final oynayabilecek kapasite ve iddiada görüyorum.

Tenis dünyasının ünlü William kardeşlerinden bahsetmezsek olmaz. En son Wimbledon 2008'de karşılıklı final oynayan kardeşlerden şampiyonluğa ulaşan Venus Williams, Avustralya Açık'tan sonra Fransa Açık'a da bu yıl çok erken veda etti. Ciddi bir düşüş gözleniyor Venus Williams'ta, ancak toparlanacağını umuyorum. Kardeşi Serena Williams ise çeyrek finale kadar geldi, rakibi Kuznetsova'yı zorlamasına rağmen boyun eğmek zorunda kaldı. Yaşlandıkça daha mı hantallaştılar yoksa yeni jenerasyonun yanında biraz iri mi kalıyorlar anlayamasam da güç denince akla gelen ilk tenisçilerden olan ikili genç raketler arasında sıralamada daha gerilere düşecek gibi gözükse de tenise veda edene kadar rakiplerine çok çektirecekleri aşikar.

Roland Garros 2010'a kadar toprak kortlara selam durup yazımıza veda ediyoruz...

Roland Garros 2009 Başladı

2009-05-24T11:41:00.023+03:00

Sıcak havaların geldiğinin resmi habercisi, bunaltıcı yaz günlerinin müjdecisi Roland Garros'un bu seneki heyecanı ben bu satırları yazmaya başlarken başlamak üzereydi.

Her sene olduğu gibi benim için sınav, final, proje zamanına denk gelen bu zevkli turnuvayı takip edebilmek bu sene de dert olacak. En azından 7 Haziran'a kadar sürecek turnuvanın en heyecanlı kısımlarını finaller sonrası evimde rahat rahat izleyebileceğim.

Toprak kortta oynanan tek Grand Slam özelliğine sahip olması itibariyle oyun seyri Fransa Açık'ta bana diğer turnuvalara göre daha fazla zevk vermektedir hep. Zira, tenisçilerin performanslarını en yüksekte tutmaya çalıştıkları, çünkü performanslarını süren uzun ralliler nedeniyle en fazla zorladıkları turnuvalardan biri Roland Garros olmuştur hep. Tenisin kendine has terimleri sanki bu turnuvada anlam bulurmuş gibi gelir bana. Seyirci faktörünü de unutmamak gerekir Roland Garros'ta.

Şu sıralar maçlar oynanmaya başladı bile. Sürprizlere açık böyle bir turnuvada daha ilk maçlardan çıkacak sonuçlar ne olur bilinmez; ama dayanıklılığın en önemli faktör olduğu bu turnuvanın şampiyonluğu için erkeklerde son dört yılın şampiyonu Rafael Nadal yine en büyük favori olarak gözüküyor.

Toprak kortlarda zorlandığı bilinen Roger Federer, bu yıl da şampiyonluk için uzak gözükse de, son senelerde olduğu gibi finale kadar yükseleceğini düşünüyorum. Belki de bu sefer şeytanın bacağını kırar, kimbilir? Federer, geç de olsa yalnızca tekniğin işe yaramadığını zaman içerisinde anladı gibi. Son zamanlarda bir ara kaybettiği özgüvenini sağlamış gibi gözüküyor.

Miami'de düzenlenen son turnuvada ATP sıralamasında 3.lüğe yükselen İskoç raket Andy Murray, aynı turnuvanın finalinde Novak Djokovic'i yenerek bu başarıyı sağlamıştı. Ancak Murray'in Britanyalıların Roland Garros'ta şampiyonluk hasretini giderebileceğini düşünmüyorum. Finalde yine zevkli bir Federer-Nadal kapışması izleyeceğimizi tahmin ediyorum.

Bayanlardaysa geçtiğimiz Fransa Açık Tenis Turnuvası'nın şampiyonu Ana Ivanovic, finalde Dinara Safina'yı yenmiş, WTA sıralamasında 1 numara olmuştu. Ancak o zamandan beridir köprünün altından çok sular aktı. Wimbledon 2008'e sürpriz bir şekilde erken veda eden Ivanovic, yaşadığı sakatlık yüzünden de Olimpiyat oyunlarından çekilmişti. İşte geçen sene finalde yenilen Safina şimdi WTA'nın 1 numarası konumunda.

Aslında bayanlar listesine göz attığımızda her türlü sonucun çıkabileceğini düşünmemiz gerekse de Safina bu sezon finale kadar gelebilecek yeterlilikte gözüküyor. Finalde oynayacak diğer isim bana göre Svetlana Kuznetsova ya da Jelena Jankovic olabilir. Zira, ikisinin de başarılı bir sezon geçirdiğini görmekteyiz.

Son yıllarda tenis dünyasında rekabetin iyice arttığını görmek mutluluk verici. Maçlar son derece zevkli geçiyor. Fransa Açık da bu açıdan heyecan verici olacağa benziyor. Tekniği ve hırsı bir araya getiren raketler başarıya ulaşacaklardır diye düşünüyorum. Roland Garros'ta ödül olarak bayanlar ve erkekler şampiyonuna 1 milyon Euro olmakla birlikte, toplam 16 milyon Euro dağıtılacak.

Tenis meraklılarına iyi seyirler...

Marka değerinin önemi

2009-05-24T10:15:00.011+03:00

Basketbol ile başladık, devam edelim. Şu anda NBA Playoff'ları dünya üzerinde devam etmekte olan en önemli spor etkinliği. Oynanan basketbolun üst seviyede olması ve konferans finallerinin beklenenden daha zorlu geçmesi biz basketbolseverlerin memnuniyetini zirveye taşıyan etkenler.

Peki NBA sadece oynanan basketboldan mı ibaret? Tabii ki değil. İşin en önemli yönlerinden biri de pazarlama ve marka değeri yaratma. Başka bir yerde bundan daha iyi oyuncular ya da daha iyi basketbol oynansa bile böyle bir marka oluşturmak, bu kadar ilgi çekmek kolay değil.

Bu pazarlama sürecinda çok güzel ürünler ortaya çıkabiliyor. Bunlardan biri de aşağıda paylaşacağım video. Basketbol ile satranç arasındaki benzerlik vurgulanırken NBA'in önde gelen oyuncularının kullanılması hem bizlere hoş bir materyal sunuyor, hem de marka değerini arttırmak konusunda güzel örneklerden birini oluşturuyor.

Bir tane de bonus vereyim. Uykunuza yenik düşmeyip NBA maçlarını takip ediyorsanız, aralarda dönen ve Kanye West'in "Amazing" parçasının kullanıldığı videoyu görmüşsünüzdür. Playoff'lar ilerledikçe NBA tarafından bu videonun kısa versiyonları yayınlanmaya başlandı, henüz Türkiye'de yayınlanmamış (ya da bana denk gelmemiş) bir versiyon da aşağıda. (Not: Videonun sonundaki adam tanıdık gelecek, korkmayın.)

1 saniyede "Hero"dan "Bahtsız Hedo"ya

2009-05-23T18:11:00.010+03:00

O son saniye mucizesi olmasaydı şu an "LeBron James'in son saniye üçlüğü mü, Michael Jordan'ın 'The Shot'ı mı?", "LeBron James, Jordan'dan daha mı iyi olacak?" gibi abuk subuk sorular yerine (abuk subuk diyorum çünkü James'in Jordan olma yolunda yemesi gereken 40 fırın ekmek var), Charles Barkley'in tanımıyla "Michael Jordan of Turkey" Hidayet'in takımına yaptığı katkı ve maçın son anlarında eli titremeden attığı basketler konuşulacaktı.

Magic bu seriye girerken, aynı Boston serisindeki gibi, favori değildi. Fakat her iki maçta da çok büyük farklarla geriye düşmelerine rağmen oynadıkları oyun ve savaşarak yaptıkları geri dönüşlerle, normal sezonda ve playofflarda böyle bir direnişle karşılaşmamış Cavaliers'ın kafasını karıştırdılar. Cavaliers'ın alışık olmadığı bu durum onları "abi verelim LeBron'a, o oynasın" taktiğine yöneltti.

NBA'in Avrupa basketbolundan en büyük farkı bireysellik anlayışıdır. Takımınızda bir "süper yıldız" varsa işler onun üzerinde döner. Sponsoru da o çeker, basının ilgisini de. Fakat ennihayetinde bu spor bir takım sporudur. İsterseniz dünyanın en büyük yıldızını getirin, yanına onu destekleyecek ve tamamlayacak oyuncular koyamazsanız -en hafif tabirle- avcunuzu yalarsınız.

İşte bu yüzden "verelim LeBron'a oynasın" mantığı, NBA'in en dengeli takımlarından biri olan Magic karşısında "yemedi".

Hakemlerin çok tartışılacak, "ev sahibi avantajı"nın sınırlarını zorlayacak Cavaliers yanlısı kararlarına rağmen; ikinci yarıda Lewis ve Hidayet'in "uyanmalarıyla" maç ortaya geldi. Son çeyrekte ise Hidayet en iyi yaptığı işi yaptı. Magic 3 sayı gerideyken attığı üçlükle skoru dengeledi. Cavaliers karşılık vermek isterken top kaybı yapınca, 13.7 saniye kala Magic'e galibiyet şansı doğdu.

Top Hidayet'teydi. Hidayet süreyi eritti ve dengesiz yakalanmasına rağmen güzel bir atışla -ki "The Shot" benzetilecek bir atış varsa o da budur- Magic'i 2 sayı öne taşıdı. "Hero" olmasına sadece dakikanın 60'ta 1'i kalmıştı.

Maç saati 1 saniyeyi gösteriyordu. Magic kimsenin aklına bile gelmeyeni başarmaya, Cavaliers'tan deplasmanda 2 maç birden çalmaya 1 saniye uzaktaydı. Bir mucize lazımdı Cavaliers'a.

"Mucize"yi yaratabilecek kapasitede bir oyuncu James, bu çok açık. Fakat, Magic koçu Stan Van Gundy'nin de maç sonrası itiraf ettiği gibi, Magic resmen mucizeye çanak tuttu. 1 saniyede dribling üzerinden şut ya da top oyuna sokulduktan sonra pas yapıp şut atma imkanı yok. Top kenardan oyuna girecek ve elinde kalan atacaktı, ayrıca bu bir 2 sayılık basket olursa maç uzatmaya gidecekti. Cavaliers'ın maçı bitirmek için tek şansı üçlük atmaktı. Magic böyle bir durumda -Rashard Lewis'in topu kenardan oyuna sokan Mo Williams'ın pota tarafını kapatmasından anladığım kadarıyla- bir aleey-oop'u ya da boyalı alana inecek lob pası kapatmayı; rakibi dengesiz bir üçlüğe zorlamayı tercih etti. Bu zaten başlı başına bir hata. Böyle bir durumda "kazanamıyorsan bile kaybetme" ilkesinin devreye girmesi lazımdı, rakipte James ve gecenin sürprizi Pavlovic varsa riske edeceğin şey maçı kaybettirecek üçlük olmamalı. İkinci büyük hatayı ise LeBron'un savunmasına Hidayet'i vermekle yaptılar. Hidayet ne yazık ki hiçbir zaman savunma yönüyle ortaya çıkan bir isim olamadı. LeBron'un onun karşısında çok güçlü ve hızlı kaldığını iki maçta da karşı karşıya geldikleri pozisyonlarda gördük. Magic'in bu seride LeBron'a yanıtı, atletik özelliklerini savunmasına yansıtarak rakibine yapışan Pietrus'tu. Bu pozisyonda Van Gundy, Mike Brown'un bir sürprizinden çekinmiş olacak ki Pavlovic'e Pietrus'u verdi. Tamam gecenin beklenmedik adamı olabilir Pavlovic, ama bu kadar da umulmadık bir "mucize"yi Cleveland'ın ondan istemesi beklenemezdi.

LeBron, Hidayet'i boyalı alana doğru sürükledikten sonra hafif bir itme ile rahatça kurtuldu ve dışarıya çıktı. Mo Williams'ın kenardan gönderdiği pası, daha Hidayet şutunu bozmak için yetişemeden, böyle bir senaryo içinde olabilecek en rahat şekilde potaya gönderdi. Başında Pietrus olsa, tahtaya çizilen savunma oyununun temel hatalarına rağmen bu kadar dengeli bir atış bulamazdı bence.

Top havadayken sonuç belliydi aslında. MVP'ye bu şansı verirseniz, cezasını çekersiniz. Top, maçı bitiren siren ile birlikte çemberi bulduğunda yeni "hero" LeBron oldu, Hidayet'e ise "bahtsız" sıfatı kaldı.

2-0'a gelecek olan serinin birden bire 1-1 olması Magic için psikolojik bir handikap. Fakat onlar bu playoff döneminde aynı şeyi (son saniye basketiyle kaybetmeyi) 4.defa yaşıyorlar. Boston serisinin 4.maçında Glen Davis son saniyede Orlando seyircisini susturduğunda da aynı şeyleri konuştuk. Magic bütün dezavantajları aşmayı bildi. Bu seride de Cleveland'a kolay lokma olmayacaklarını gösterdiler. Maçın başında 10-20 fark geri düşmeyi adet edinmez ve kafalarını oyunda tutabilirlerse, tüm bahislere ve ABD basınının LeBron-Kobe finali aşkına rağmen başarabilirler.

İşte o zaman gerçek tarih yazılır.

Pascal Nouma - Alpet Reklamı

2009-05-23T14:30:00.011+03:00

Alpet'in futbol temalı reklamlarına bir yenisi daha eklendi. Fatih Terim, Ali Şen, Abdürrahim Albayrak, Ahmet Çakar, Osman Tanburacı, Kazım Kanat, Ziya Şengül derken en son Pascal Nouma'yı oynatmışlar. Futbol temalı reklamlar bir petrol şirketi için ne kadar uygundur tartışılır; ama Alpet'in sektöründe çıkış yapmaya çalıştığı son yıllarda, futbolun bir afyon haline gelmiş bir Türkiye için bana bunun doğru bir strateji olduğunu düşündürüyor.

Reklam bana bir Beşiktaşlı olarak hoş, güzel gözükse de hafif duygu sömürüsü kokmakta gibi gelmedi de değil. Birincisi, zamanlamayı iyi tutturduklarını düşünüyorum. Diğer büyüklerin taraftarlarına nispeten hayalkırıklığı yarattığı bu sezonda, Beşiktaş için şampiyonluğa ramak kalmışken, taraftarın kısa sürede sevgilisi haline gelmiş bir adamı oynatmaları akıllıca olmuş. İkincisi, metni yazarken belli bir izleyici kesmi hedef seçerek kendisinin takımdan gönderilme yolunu açan üslupsuz hareketi pek belli etmeden yerleştirivermeye çalışmışlar. Bunu bir kez daha vurgulatmaya çalışmayı doğru bulmasam da Dünyayı Kurtaran Adamın Oğlu adlı şaheserden(!) beridir neşeli ve karizmatik tavırlarını göremediğimiz Pascal'ı izlemek hoş oldu. Ne diyeyim, yakında Bülent Uygun'u, İbrahima Yattara'yı Alpet reklamlarında görürsem şaşırmam.

Bütünsel olarak incelediğimde başarılı olarak niteleyebileceğim reklam da şöyle oluyor:

"Fazla temas ile dirsek aşınmazmış"

2009-05-23T08:28:00.005+03:00

Belki de bundan yıllar sonra "atasözü" olur bu laf. Ne kötü ki kim tarafından söylendiği unutulacak...

"Merhaba" yazıma başlarken söylemek istediğim şey basit: Spor ile ilgili bir sürü blog var fakat bu bizim de olaya farklı bir bakış açısı getirmemizi engellemiyor.

Herkesin her şey hakkında fikir sahibi olduğu zamanlarda yaşıyoruz (internet sağ olsun). Ancak -özellikle medyayı göz önüne alırsak- fazla bir şey bilmeden konuşanlar, kalıp haline getirdiği ezber cümlelerin sadece özne ve nesnesini değiştirerek her konuda yorum yapanlar etrafı sarmış durumda.

Böyle bir ortamda, yıllardan beri kendi aramızda iki kafadar yaptığımız spor muhabbetlerini artık herkesin takip edebileceği bir ortama taşımayı uygun gördük. Çünkü bizim de gündemdeki spor olayları hakkında görüşlerimiz var; ve bu görüşler her gün gazetelerde, televizyonlarda, internet sitelerinde gördükleriniz kadar okunmaya değer.

Okan ile "dirsek teması"mız hayatımın önemli parçalarından biri olmuştur hep. Umarım burada okuyacağınız yazılar da sizin hayatınızda ufak tefek izler bırakmayı başarır.

Bizi izlemeye devam edin...

Merhaba Dünya!

2009-05-21T15:38:00.005+03:00

Dirsek Teması’na hoşgeldiniz!

Böyle bir girişim için geç mi kaldık? Bu soruyu sevgili arkadaşım Mehmetcan ile daha öncesinde hiç düşünmemiştik aslında. En azından dünyadaki spor dallarının, özellikle de futbol dünyasının her yönünü elinden geldiğince takip etmeye çalışarak bu alanda düşüncelerini sergileyen birçok blog yazarının olduğu bu internet dünyasında, bunca zamandır ilgilendiğimiz, takip etmeye çalıştığımız ya da bir şekilde gözümüze çarpan alanlarda öyle veya böyle birikmiş bilgilerimizi, anlatmaya doyamadığımız hatıralarımızı yazıya dökme fikrine bir anda sıcak baktık. Bu konudaki sürekliliğimizin devam etmesini diliyorum.

Yazı yazmanın konuşmaya göre daha zor bir eylem olduğu aşikar. Ancak, fikirlerin beyanı somut bir biçimde gözükür, anlatmak istediğimiz sembolize olur en azından. Zira, "Söz uçar yazı kalır" diye bir atasözümüz var, değil mi? Ancak, her atasözü veya deyim gibi geniş kitlelerce kabul görerek kalıplaşmış söz öbeklerinin verdiğim örnekteki gibi öznellik taşımadığını iddia etmek zor olur. Çünkü her yerde farklı fikirler dolaşabilir, değişik görüşler olabilir. Hele hele artık günümüzde istenilen her türlü bilgiye ulaşabilmek, farklı düşünceden kişilerle karşılaşabilmek bu denli kolaylaşmışken, klasik düşüncelerin ortaya çıkması zorlaşmakta. Spor dünyasında, amatör ruhun kendisini giderek endüstriyelleşmeye bırakmasıyla bu daha da zor gözüken bir durum. Her şeye rağmen, her türlü gruplaşmanın tam ortasındayken, benzer fikirlerin örtüşerek orta noktada buluşulabileceğini görebilmek bile ümit verici.

Böyle bir durumda farkına varabildiğim önemli noktalardan birisi, kişilerin ilgi duydukları alanlarda gerçek bir zevkten söz edebilmesi için her türlü fikre açık olmasının gerekliliği. İşte o alanda gerçek kültür, her türlü alt kültürü içine alarak zaman içerisinde oluşuyor. Spor dünyasında da her türlü karşıt görüşün çatışmalarına rağmen ortak bir kültür oluştuğunu görmekteyiz. Artık ister hızlı bir değişime uğrasın ister yavaş, bu kültür içerisinde birçok kabul görmüş fikir hepimizin hoşuna da gitmiyor değil.

Aslında yepyeni blogumuzun ismi de spor dünyasında zaman içerisinde nasıl kabul gördüğünü anlayamadığımız bir deyim: Dirsek Teması! Sevgili Mehmetcan ile bir spor programındaki karşımıza çıkan transfer haberini dinlediğimiz esnada, bahsedilen transfer görüşmesini özetlemek için bu deyimin kullanıldığını o an hemencecik anlasak da, ilk duyduğumuzda bize çok garip gelmişti. Dakikalarca güldüğümüzü hatırlıyorum, gerçek anlamında düşündüğümüz için olsa gerek. Birkaç zamandır düşündüğümüz bu blog fikrini gerçekleştirmek için güzel bir vesile olduğunu düşünüyorum.

Yeni doğmuş bir spor blogunun ilk yazısı olarak sıkıcı sayılabilecek bir yazıyla başlasam da ileride birçok keyifli yazıyla burada olabilmeyi diliyorum.

İyi günler...

Aman Allah'ım, Bu Bir Mucize!

2008-06-21T03:00:00.007+03:00

Başımı öne eğmiş, "Her şey bitti işte, buraya kadarmış" diyerek yürürken, bu yaşıma kadar gördüğüm yapılmış kahrolası bütün futbol hatalarımızı gözümün önüne birer birer getirip bu son hayalkırıklığını da beni mutsuzluğa sevkeden futbol anılarımın hangi köşesine yerleştireceğimi düşünürken değişiverdi her şey birden.

Maçı izlediğim yeri büyük bir moral çöküntüsüyle terkedip gideli henüz bir dakika bile olmamıştı ki sessizlik yerini müthiş bir çığlığa bıraktı. Etraf bir anda aydınlanmıştı sanki. Gerisin geri koşturarak, etrafımdakilere çarpa çarpa salona geri dönmeye çalıştım. Herkes çıldırmış bir şekilde seviniyor, karmaşa yüzünden göremediğim dev ekran yerine spiker Yalçın Çetin'in bağırmaktan kısılmış sesine kulak vererek bu geri dönüşü nasıl başarabildiklerini kestirmeye çalışıyordum. Çok geçmeden Semih Şentürk'ün "Allah'ın verdiği güçle vurdum" dediği topun Hırvatistan ağlarındaki sarsılışını gördüm. Aklım inanılmaz karışmıştı. Bu nasıl bir şanstı? 120 dakika boyunca -rakip kaleyi sıyırıp dışarı çıkan şutlarımızı dikkate almazsak- net bir gol pozisyonumuz olmamasına rağmen nasıl olmuştu da beraberliği sağlamıştık? Sanırım gol yemeden olmuyordu bizim için. En garibi ise, Franz Beckenbauer'in Almanya'nın bekası için sürdürdüğü UEFA'daki lobi faaliyetlerinin fedailerinden biri olduğunu dünkü maçta ispatlayan hakem Roberto Rosetti nasıl olmuştu da uzatmanın da uzatmasını oynatmıştı? Olanların hepsi inanılmazdı.

Maç başlamadan önceki halet-i ruhiyeme geri dönmek gerekirse fazla heyecanlı sayılmazdım. Belki de milli takımdan bu kadarını bile beklemediğim için, belki de istediğim şekilde bir milli kadro izleyemediğim için, belki de Hırvatlar'ı kesinlikle yeneceğimizi düşündüğüm için. Evet, böylesine kötü oluşturulmuş bir milli takımdan çeyrek finale yükselmeyi beklememiştim; ancak aynı zamanda Hırvatistan'ın o kadar da etkili bir futbol oynadığını düşünmüyordum. Euro 2008'e katılma yolunda İngiltere'yi bile saf dışı bırakmış, gruplarda üçte üç yaparak dikkatleri üstüne çekmiş bir takımla oynayacaktık; ancak bu başarılarının taktiksel, fiziksel ya da teknik kabiliyetlerinden değil de bizde olduğu gibi kazanma hırsından kaynaklandığını düşünmekteydim. Kazanma hırsı söz konusu olunca Türkiye'nin Hırvatistan'dan daha istekli davranacağı fikrine kapılmıştım.

Euro 2008 öncesi yayın hakları ATV'de olduğu için bu turnuvada da TRT'nin alıştığımız o deneyimli sunucularından mahrum kalacağımı biliyor, yine de kendimi Ömer Üründül'ün yorumculuğuyla avutacağımı düşünüyordum. Neyse ki ATV bu işi tek başına kotaramayacağını anladı da TRT'nin tecrübeli ekibinden faydalanma yoluna gitti. Böylelikle ekranı içtenlikle kaplayan, saygı duymak lazım olan sunucular sayesinde güzel bir turnuva izliyorum.

Uzun bir süre sonra Yalçın Çetin ile Ömer Üründül'ün bir milli maç heyecanında bir araya geldiklerini görünce sevinçten dört köşe oldum. Gerçi Euro 2008'deki Viyana'da oynanan maçları Yalçın Çetin'in sunduğunu biliyordum; ama bundan önceki maçlarımızın hepsini Erdoğan Arıkan sunduğu için maçtan önce tereddütlerim vardı. Neyse ki istediğim gibi oldu. Bu ikiliyi görünce eski anılarım depreşti. 2002 Dünya Kupası'ndaki Türkiye - Senegal çeyrek final maçından beri Yalçın Çetin'in muhteşem anlatımlarıyla sunduğu milli maçların özlemi böylelikle sona erecekti. Hele hele Ömer Üründül de varsa demeyin benim keyfime! İngilizler için klasik haline gelen John Matson - Andy Gray ikilisi neyse benim için de Yalçın Çetin - Ömer Üründül ikilisi odur. Keşke PES'e Türkçe dil desteği eklense de maçları bu ikili sunuverse hep!

Eksiklerimiz vardı, kilit oyuncularımızın çoğu ya sakat ya da cezalı konumdaydılar. İlk on birimiz yine de fena görünmüyor, sadece yapılabilecek ferdi hatalardan korkuyordum. Maç boyunca birkaçı dışında göze batan hatamız olmadı. Türkiye'nin Hamit Altıntop, Tuncay Şanlı ve Mehmet Topal ile uzaktan çektiği şutlar ve Hırvatistan'ın direkten dönen topu ile Rüştü Reçber'in kurtardığı serbest vuruşu dışında önemli bir pozisyon olmadı. Türkiye, diğer maçlarına nazaran daha iyi pas yapan bir takım görüntüsü sergiledi, Hırvatistan'ı kalemizden olduğunca uzak tutmayı başardı. İlk yarıdaki en iyi oyuncumuz defansaki üstün başarısıyla Hakan Balta'ydı. İkinci yarıda ise sürekli koşan Hamit Altıntop Hırvatlar'ın orta sahasını bozdu. Bundan önceki maçlarımızda 270 dakika forma giyip bir türlü patlama yapamayan Tuncay Şanlı, varlık gösteremeyen Kazım Kazım ve bu maçta defansta iyi işler yapmasına rağmen Sabri Sarıoğlu vasatın altında bir oyun sergilediler. Nihat Kahveci Hırvat defansına göre zayıf kalan fiziğiyle Çek Cumhuriyeti maçındaki patlamasının bir benzerini bir türlü gösterme fırsatı bulamadı. Maçtaki önemli olaylar bunlardan ibaretti. Zaten geri kalan kısımlarda da ziyadesiyle Fatih Terim'in absürd hareketlerini izledik.

Uzatmalarda muhteşem kondisyonumuz ile fiziksel açıdan çöken Hırvatistan'ı iyice boğsak da bizim de eksiklerimizin verdiği sıkıntılar kendisini iyice hissettirmeye başladığı anların belki de en kötüsünde, dakika 118'de golü gördük kalemizde. Maç boyunca farklı olduğunu göstermeye çalışan Hırvatistan teknik direktörü Slaven Bilic'in futbolcularıyla yaşadığı sevinç sonrasını görmek istemediğim için maçın gerisini izlemek istemedim. Zaten dakika artık 119 olmuş, hakem Roberto Rosetti muhtemelen saniyeleri içinden saymaktaydı. Ümitsiz bir şekilde yerimden doğrulup çıkış kapısına yöneldim, merdivenleri indiğim sırada millilerimiz inanılmaz bir geri dönüş daha yapmıştı. Semih Şentürk milli takımdaki en önemli golünü attı ve futbolculuğu kadar ne kadar iyi bir gözlemci olduğunu da gösterdi.

Penaltı atışlarına geçilmeden önce Türk takımlarının bundan önceki penaltı maceraları geldi aklıma. Galatasaray'ın 2000'deki UEFA kupasını kazanması, Fenerbahçe'nin daha bu sezon Şampiyonlar Ligi'nde Sevilla'yı eleyip çeyrek finale yükselmesi penaltı atışlarıyla belirlenmişti. Penaltılarda hiç kaybettiğimizi hatırlamıyordum. Bunu düşünmek içimi rahatlatsa da Arif Erdem'in EURO 2000'de Portekiz'le oynadığımız çeyrek final mücadelesinde topu kaleci Vitor Baia'nın üstüne korkak bir ifadeyle nişanlaması da gelmedi değil aklıma. "Buraya kadar getirdiysek, bizim için kötü olmayacak. Bizdeki iman gücü yeter de artar" diye içimi rahatlatmaya çalıştım. Neyse ki Fatih Terim penaltı atışları için doğru ve düzgün bir sıra teşkil eden futbolcuları seçmeyi başardı. Hepsi eksiksiz bir şekilde kullandılar penaltıları. Yorgunlukları ve yaşadığı moral bozuklukları her hallerinden belli olan Hırvatlar penaltılarda çok kötüydüler. Nitekim eğer bir dakika içinde bulduğumuz beraberlik golü de olmasaydı, yediğimiz golde kalesini terkettiği için büyük ihtimalle yerden yere vurulacak olan tecrübeli kalecimiz Rüştü Reçber son penaltıyı kurtararak bütün maç gösterdiği büyük özverisini zafere dönüştürmeyi bilerek övgü dolu sözleri haketmeyi bildi.

Hakem Roberto Rosetti'yi tüm iyi niyetimle izlemeye çalışsam da kararlarında yanlı bir tutum sergilediğini, oyunun hız kazanmaya meyilli bölümlerinde sinsice üflediği düdüğünü, Almaya'nın yarı final mücadelesinde biraz daha rahatlaması için Tuncay Şanlı ve Arda Turan'a gereksizce gösterdiği sarı kartları görünce "Bizim hiç mi dostumuz yok!" diye söylendim maç boyu. Uzatmalarda iki dakikayı bize hoş gördüğü için daha sonrasında "Ne yaparsa yapsın" artık dedim içimden. O da penaltıyı kaçıran oyuncuyu teselli etmekle yetinebildi.

Şimdi bu zaferi beni acayip mutlu eden futbol anılarımın hangi köşesine yerleştireceğimi düşünmekteyim hala.

Koller ve Bizim Goller

2008-06-16T00:22:00.002+03:00

Biz Türkler, amiyane bir tabirle yumurta kapıya dayanmadan aklı başına gelmeyen bir milletiz. Bunu çoğu konuda örnekleyebilmek mümkün. Elektrik, su, vb. faturalarımızı son ödeme tarihinin son saatinde yatırırız hep. Borçlarımızı güç bela son anda öderiz. Bütün dönem elense yapıp son gün çalışırız sınavlarımıza. Üstümüze vazife işleri güç bela son anda bitirmeye alışmışızdır biz. İşin komiği bu gibi durumlarla birçok kez karşılaşır da ders çıkarmayı bilmeyiz. Tecrübe edinmeyi bilmez de kendi bildiğimizi okumayı iyi biliriz.

Spor alanında da öyle değil miyiz? Her organizasyonda, her turnuvada başımızdan türlü türlü hadiseler geçer de bir sonrakinde yine aynı hatalarla kahroluruz. İyice sıkıştığımız, elimizde hiçbir şey kalmayacağını anladığımız anda başlarız didinmeye. Yumurta iyice kapıya sıkıştığında güç bela bir çıkış noktası yaratmaya çalışırız. O yumurta ya kırılır yere kötü bir şekilde yayılır ya da sıkıştığı yerden kurtarırız onu. Biz her durumda evirir çevirir, sonunda güzelcene pişirip yeriz o yumurtayı.

Bizim her maçımız kader maçıdır. Herhangi bir turnuvanın ilk maçı olsun, düşük nitelikli bir maçı olsun, zor seviyedeki bir maçı olsun ya da son maçı olsun hepsi final maçıdır bizim için. Bunu kaderci bir millet olduğumuzdan değil bence korktuğumuzdan yapıyoruz biz. O korku ki başkalarından çekincemiz değil, tam tersine öz korkumuzdur. Kendimize güvenememizden kaynaklı bir durum. Kendimize güvenememizin nedenini yazımın ilk cümlelerimde anlattım.

Özellikle futbol olsun, basketbol olsun kulüp ve milli bazındaki her maçımızda bir Türk tarafarı olarak zevkle oturup da mücadelenin tadına vardığımı hatırlamam. Hep bir kargaşa, hep bir panik havası vardır müsabakalarımızda, bitimine kadar kesinleşemeyen bir havası vardır. Çünkü biz Türkler ne yapacağı belli olmayan bir milletiz. Bugün de öyle oldu.

Euro 2008 heyecanının A grubundaki en mühim mücadelesi Türkiye - Çek Cumhuriyeti karşılaşmasıydı. Bu maçı kazanan ismini çeyrek finale yazdıracaktı. Bu heyecanlı karşılaşmanın ilk yarısı beklenmeyecek kadar heyecansız geçti. Futbol ruhu ortalıklarda gezinmemesine rağmen oyun düzeni Jan Koller'in uzun boyunun avantajını kullanmaya dayanan Çek Cumhuriyeti golü bu uzun adamın kafa vuruşuyla buldu. İlk yarıda önemli başka bir pozisyon olduğunu hatırlamıyorum.

İkinci yarı başladığında Çeklerin oyun düzeninde hiçbir değişme gözlenmemekteydi. Mutlak gol bulması gereken bizde ise ilginç bir şekilde santraforumuz Semih Şentürk'ün yerini Sabri Sarıoğlu devraldı. Gol için didinmelerimiz sırasında ikinci golü kalemizde gördük. Bir de üstüne yaşanan sakatlıklarımız ümitlerimizi oldukça azaltmıştı. Yumurta kırılmak üzereydi. Kaybedecek hiçbir şeyimiz kalmadığını anlayıp korkularımızı bir tarafa bırakarak son çırpınışlara giriştik.

Maçın kırılma anı ne Fatih Terim'in ikinci yarıda yaptığı değişiklikler ne de Petr Cech'in ikinci goldeki topu kontrol edememesiydi; bence kameraların tam da Fatih Terim'i kızarmış bir şekilde gösterdiği andı. İşte tam o sırada Fatih Terim'in Sabri Sarıoğlu'na "Sen sağ bek olacaksın, (Hamit Altıntıp için) o ileride olacak" diye ekranlarımıza kadar gelen patlamasıydı. Bu andan sonra tam bir takım görüntüsü sergileyemesek bile her oyuncumuz kendi mevkiisini bulmuş olarak rahatlıkla oynayabildi. Sabri Sarıoğlu biraz daha geri çekilip sürpriz bindirmelerde bulundu, böylelikle Hamit Altıntop ardını düşünmeden rahatlıkla ortalar yapabildi. Nihat Kahveci rakip defansın ortasında kendisine iyi bir yer bulup rakipte huzursuzluk yarattı. Tuncay Şanlı ve Arda Turan bir sağ bir sola koşturmak yerine gerçek yerlerinde oynamaya başladılar. Nitekim ataklarımız iyicene sıklaştı. Sağı sollu ortalar Çekleri afallattı. Sonunda Hamit Altıntop üç golün de asistini yaptı. Arda Turan gayretli mücadelesinin karşılığını golle getirerek takımı ateşledi. Nihat Kahveci beklenen patlamayı müthiş bir şekilde yaptı. Diğer oyuncularımızın katkıları da yadsınamaz. Tabii Petr Cech'in de katkısını unutmamak gerekir. Bu tür durumlarda tecrübe hata yapmayı engellemiyor. Bizde ise durum farklı. Yaptığımız hatalar yüzünden tecrübe edinemiyoruz. Bugün Mehmet Aurelio'nun gereksiz yere sarı kart görüp cezalı duruma düşmesi ve özellikle Volkan Demirel'in sinirlerine hakim olamayıp gördüğü kırmızı kartla son dakikalarda sıkıntı yaratması gibi.

Anlatmak istediğim o kadar çok şey var ki kısa tutmak zorundayım. Maçtan sonra aklımda kalanlar Libor Sionko'nun etkili futbolu, turnuva boyunca bariz hissedilen fiziksel yetersizliğimizin bu maçta tavan yapması ve Erdoğan Arıkan ile Ömer Üründül'ün üçüncü golümüzdeki müthiş böğürüşleriydi. Özet geçmek gerekirse bu maç için "Koller ve Bizim Goller" diyebilirim.

Euro 2008'deki her biri final havasındaki grup maçlarımızı güç bela tamamladık. Gruptan çıkıp çeyrek finale ismimizi yazdırmayı bildik. Rakip Hırvatistan. Umarım yumurta yine kapıya dayanmadan korkularımızı yenmeyi bilebiliriz.